Aşıların ‘telif hakkı’ kurtarma ihmalidir

Dario Pasquini * Filippo Riniolo*

Aşı patentlerinin askıya alınmasıyla ilgili savaş, uluslararası hakimiyet modelini sorgulamak için iyi bir fırsattır. Tarihte daha önce hiç özel mülkiyet ve insan hayatı arasında bu kadar bariz bir çatışma olmamıştı.

Dario Pasquini * Filippo Riniolo*

Covid-19 aşılarını istifleme yarışının etkilerinden biri, mevcut uluslararası sistemin, resmi olarak trompetlenmiş insani söylemlere rağmen, hala en güçlünün yasasına dayandığını ve aslında en zayıflarla acımasız olduğunu daha da belirgin hale getirmek olmuştur.

Mayıs 2021’e kadar, aslında, dünyada on ülke, henüz geliştirilmeyen aşıları kazanmak için özel ilaç şirketleriyle milyarlarca dolar değerinde anlaşmalar sayesinde mevcut dozların yaklaşık% 85’ini aldı. Birleşmiş Milletler, düşük gelirli ülkeler için henüz etkili olmayan bir aşı kotası olan Covax’ı rezerve etmek için bir program başlattı, bu tarihte planlanan dozların sadece beşte birinin teslim edildiği ve 130 kadar ülkenin tek bir şişe almadığı göz önüne alındığında. Bu ülkeler için umutlar o kadar ciddi ki, Dünya Sağlık Örgütü Direktörü, bu yıl Covid-19’dan ölümlerin geçen yıla göre daha yüksek olacağı göz önüne alındığında, yüksek gelirli ülkelerden Covax programında çocuklar ve gençler için aşı kullanmalarınıistedi. Halk Aşı İttifakı’ndaki bazı sivil toplum kuruluşları ve 100’den fazla düşük gelirli ülke, aralarında ABD, İngiltere ve Avrupa Birliği’nin de bulunduğu en zengin ülkelere ilaç şirketlerinin aşı patentleri üzerindeki tekelini askıya alma çağrısında bulundu. Papa da benzer bir çağrıda bulundu ve Avrupa Birliği liderleri bu konuda bölünmüş durumda. . Haziran başında ABD Yönetimi, Covaz programını desteklemek için en çok ihtiyacı olan düşük gelirli ülkelere söz verdiği 80 milyon doz aşıdan 25’ini dağıtmaya başladı.

Geç olsun güç olmasın. Ayrıca, yakın zamanda duyurulduğu gibi, ABD o kadar çok aşı satın aldı ki, tüm nüfusunu iki kez aşılayabilir..

Yıllardır, Yale Üniversitesi’nden Thomas Pogge gibi yetkili filozoflar, araştırma ve inovasyonda genellikle riskli olan, yatırımları için vazgeçilmez olan çok sayıda insan yaşamının ve ilaç şirketlerinin büyük karlarının korunmasını etkili bir şekilde uzlaştırabilecek uluslararası düzenleyici kurumların benimsenmesini önerdiler. Yine de, uluslararası örgütlerin, alimlerin, aktivistlerin ve küresel kamuoyunun mevcut sağlık acil durumuyla ve daha genel olarak dünya yoksulluğu sorunuyla karşı karşıya kaldıkları bakış açısı her zaman aynıdır: az çok, ulusal hükümetlerden ellerini cüzdana koymalarını isteyin. Aşağı yukarı “güzel” imtiyaz için. Bunun yerine ihtiyaç duyulan şey radikal bir bakış açısı değişikliğidir: müdahalemiz olmadan sınırlarımızın dışında ölme riski taşıyanlara yardım etmek gerçek bir uluslararası görevdir ve görevdeki yöneticilerin “cömertliğine” bağlı olarak sadece etkinleştirilebilecek veya etkinleştirilemeyecek bir seçenek değildir. Düşük gelirli ülkelerde hayat kurtarmak için elinden geleni yapmamak, kurtarmanın bir çeşit başarısızlığıdır.

İtalya’da yardım ihmali (C.p.’nin 593. Bu nedenle bireyin iyi kalbine bırakılmaz, ancak yasa tarafından açıklığa kavuşturulur: müdahalemiz gerekliyse, bunu sağlamakta başarısız olamayız.

Yardım sağlanamaması ilkesi, bir hayır işi olarak değil, daha zengin olanların bir görevi olarak, herkes için temel bakıma eşit erişimin sağlanmasının ne kadar önemli olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Büyük zenginlik büyük sorumluluklar getirir. Pandeminin gelişimi, tek etkili çözümün herkesi aşılamak olduğunu gösteriyor, aksi takdirde virüsün varyantlarının insafına kalacağız. Sadece tam ve hızlı bir aşılama neslinin tükenmesini sağlayabilir.

Yardım sağlanamamasının geniş yorumlanması üzerine, düzenleyici bir çerçeve zaten mevcuttur, çünkü Anayasamız sınırlardan bahsetmeden insan yaşamını dokunulmaz ilan eder. Şu anda yürürlükte olan bazı uluslararası anlaşmalar yabancılara karşı yükümlülükler sağlamaktadır. Bu nedenle, kendimizi zengin ülkelerin hayır kurumlarına acımakla sınırlamamak, bir ilkeyi açıklığa kavuşturmak için bu yeni perspektifi benimsemeliyiz: bir insanın dünyanın diğer ucunda olması, bizim yardımımız olmadan kaybetme riski varsa, hayatını kurtarmak için elimizden gelenin en iyisini yapma görevinden bizi muaf tutmaz.

En dezavantajlı halklara yardım etme görevi teoride klasik bir sol ideali ile mükemmel bir şekilde uyumludur: sosyal ve çevresel adalet. Yine de, Avrupa ve Amerikan sol partilerinin kesinlikle ulusal merkezli siyasi gündemleri var. Cenova’da G8’e karşı yapılan büyük seferberlik sonrasında, dünya düzeninin yeniden dağıtılması ihtiyacının sezgileri bir kez daha son derece topikaldir. Karşılaştığımız zorluğa eşit bir seferberliğe ve kritik bir kapasiteye ihtiyacımız var: küresel bir sağlık acil durumu küresel yanıtlar gerektirir. Patentlerin askıya alınması tartışması bu açıdan iyi bir fırsattır. Aslında, önce aşıları kapmak, en yoksulların zararına, sadece baskın ve egemen arasındaki uçurumu ve dolayısıyla toplumsal nefreti arttırır.

DÜNYA HAKIMIYETI İçİn ABD ve Çin arasında yeni bir soğuk savaşın bağlamı, Avrupa’yı bize karşı yardımcı bir role sokar. Bunun yerine, çok kutuplu bir dünya fikrini doğrulayabilir ve Soğuk Savaş’ın dinamiğini baltalamaya yardımcı olabilir. Uluslararası adalet, refah ve sağlık için ve savaşa karşı bir Avrupa Birliği projesi kesinlikle zamanımıza uygun bir projedir.

Aşı patentlerinin askıya alınmasıyla ilgili savaş, uluslararası hakimiyet modelini sorgulamaya başlamak için iyi bir fırsattır. Tarihte hiç özel mülkiyet ve insan hayatı arasında bu kadar bariz bir çatışma olmamıştır. Telif hakkının büyük ölçekte aşı üretiminin önündeki tek engel olmadığını kabul etmekle birlikte, kesinlikle güçlü bir caydırıcıdır. Herkes, son salgınla (HIV) mücadelede en büyük dürtülerden birinin, ilaç şirketlerini yeni ve daha da etkili ilaçlar üretmeye zorlayarak hayat kurtaran ilaçların patentlerini tek taraflı olarak ihlal etmeye karar veren düşük gelirli bir ülke olan Hindistan’dan geldiğini hatırlıyor.

Daha adaletli bir dünya için savaşmak ve yorgun bir Batı’nın ayrıcalıklarıyla savaşmak bu nedenle iyilik yapmak değil, bir görevdir. Tıpkı kurtarılamamak gibi. Bugün kendi milletini merkeze alan bir politikadan vazgeçmeyi hesaba katarak bu ölümlere karşı somut bir şekilde mücadele etmeye kararlı olmayanlar bunda suç ortağıdırlar.

*Dario Pasquini, Çağdaş Tarih Doktorası (Torino Üniversitesi ve Berlin FreieUniversität), Saflık kaygısı. İtalyan ve Alman hiciv basınında faşizm ve Nazizm (1943-1963) (Viella, 2014) ve La RepubblicaHuffington Post ve Il Giornale dell’Arte için makaleler yazdı.

 *Filippo Riniolo, Sparwaasser çemberinde ve Arci’de görsel bir sanatçı ve aktivisttir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Next Post

Marmaris’te HDP’ye bir ayda ikinci saldırı

Cum Tem 30 , 2021
Print 🖨 PDF 📄 eBook 📱 Haber Merkezi: Marmaris’te bölgede görevli polislere rağmen HDP binasına saldırı yapıldı. Saldırgan gözaltına alınıp emniyete götürülürken, HDP’liler de şikayetçi oldu. Muğla’nın Marmaris ilçesinde Halkların Demokratik Partisi (HDP) İlçe Örgütü’ne dün gece saat 02.00 sıralarında yine saldırı yapıldı. Binanın camlarını kıran saldırgan, olay yerinde polis […]

Kategoriler


Translate »